تا حالا هیچکسی تو دنیا مردن روح یک نفر رو ندیده ، هیچکسی کشته شدن روح یک آدم رو ندیده ، ولی من امروز با چشم های خودم دیدم یک نفر با تمام قصاوت یزید وارش روح تنهای منو رو کشت و رفت برای همیشه تا زندگی خالی منو خالی تر کنه ، رفت بدون من زندگی امیدوارتری رو شروع کنه و من رو تو اوج ناامیدی هام بذاره ، رفت و من می بینم روزی رو که دست های دیگری رو گرفته و حتی یادش نیست من رو تو بدترین شرایط ول کرد ، دو سال عمر کمی نیست خدا ،دو سال هیچ وقت عمر کمی نیست برای تحمل شکست خوردن روح ...

همه چیز به طرز احمقانه ای تکراری شده ،حتی نفس هایی که میان و میرن ، حتی تپش های قلب که از روی قفسه سینه حس می کنم . امروز تو صفحه ی اینستای یکی از دوستام نوشته بود: طرز خودکشی در هرکس منحصر به خودشه یکی دیگه آرزویی نمی کنه یکی به تحصیل ادامه نمیده یکی دیگه به خودش نمی رسه یکی دیگه از خودش عکس یادگاری نمی گیره یکی دیگه محبت نمی کنه یکی دیگه محبت نمی پذیره و ... اینگونه است که اکثر آدمها در سی سالگی می میرند و در هشتادسالگی دفن می شوند... پ.ن:این متن رو خوندم و دیدم من با تمام این ها خودکشی کردم ،دیدم تو این سال ها مردم و قرار هست بعد تر ها به خاک سپرده بشم.